Najnowszy pamiętnik mamy

Frederikke Lykke Lindh

„Nie chciałem widywać dzieci tylko przez kilka godzin dziennie. Dla mnie ma więcej sensu, by być blisko nich, kiedy są małe”.

Frederikke Lykke Lindh ma 29 lat, mieszka na Frederiksberg ze swoim chłopakiem i ich trojgiem dzieci i prowadzi życie, w którym macierzyństwo i ambicje nie stoją w sprzeczności – lecz współistnieją obok siebie. Studiuje położnictwo, pracuje jako terapeutka porodowa i dzieli się fragmentami swojego życia na Instagramie. Jednak podstawa jest taka sama: głęboki spokój w roli matki – i wyraźna świadomość tego, jak chce żyć.

23 kwietnia 2026 r.

Image 1

Matka w wieku 22 lat

Poznała swojego chłopaka pewnego wieczoru w swoim mieszkaniu w Indre By. Wspólny znajomy spontanicznie przyprowadził go do niej na rozgrzewkę. Odłożyła już miłość na półkę, ale kiedy wszedł do drzwi, coś się zmieniło. Natychmiastowa jasność – poczucie, że to jest osoba, z którą powinna zbudować życie.

Trzy miesiące później była w ciąży. Nieplanowana. Ale idealna.

W wieku 22 lat została matką swojego pierwszego dziecka – i weszła w macierzyństwo z łatwością, którą dopiero później zrozumiała, że nie jest oczywista.

„Po prostu to kochałam. Bycie w ciąży, rodzenie, karmienie piersią. Nie miałam wątpliwości, że to jest to, co powinnam robić.”

Image 2
<p>Powołanie, które zrodziło się z macierzyństwa</p>

Powołanie, które zrodziło się z macierzyństwa

To uczucie nie zniknęło. Ono rosło.

Dwoje dzieci w ciągu kilku lat stało się trójką, i tam gdzie wielu odczuwa presję, by wrócić do czegoś innego, Frederikke odnalazła spokój właśnie w macierzyństwie. Urządziła swoje życie wokół dzieci – nie jako kompromis, ale jako aktywny wybór.

Ale jednocześnie zaczęło kształtować się inne spostrzeżenie.

Praca z porodami, z kobietami, z przejściem do bycia rodziną. Nie jako kariera, którą trzeba było osiągnąć – ale jako naturalne przedłużenie życia, które już prowadziła.

Rozpoczęła studia położnicze, na które magicznie dostała się z puli dla kandydatów z dodatkowymi osiągnięciami (kvote 2).

Bycie studentką z trójką małych dzieci wymaga struktury, priorytetów i elastyczności. Ale właśnie elastyczność stała się również siłą – i sposobem na stworzenie codzienności, która się zgrywa.

„Lubię to, że każdy dzień nie jest taki sam. Że niektóre dni mogę mieć dzieci w domu, a inne dni być w klinice. Daje to wolność, która pasuje do sposobu, w jaki chcemy żyć.”

<p>Zerwanie z oczywistością</p>

Zerwanie z oczywistością

Dla Frederikke jej wybory dotyczą nie tylko jej samej – ale także podważania tego, co wielu uważa za oczywiste.

Klasyczna struktura z odprowadzaniem do szkoły/przedszkola, pracą na pełny etat i odbieraniem dzieci późnym popołudniem nie jest czymś, co wybrała bezkrytycznie.

Nie dlatego, że to nie może działać. Ale dlatego, że to nie jest życie, którego pragnie.

„Nigdy nie byłam fanką wyścigu szczurów. To odbieranie dzieci o 16:00, powrót do domu ze zmęczonymi dziećmi i zaczynanie od nowa następnego dnia – to nie jest codzienne życie, którego pragnę.”

Zamiast tego stworzyła codzienne życie, w którym elastyczność jest podstawą. Gdzie dzieci czasami zostają w domu, a odbieranie powinno odbywać się najlepiej około godziny 14:00.

Wymaga to priorytetów. I rezygnacji.

Ale dla niej chodzi o wzięcie odpowiedzialności za czas, który już nie wróci.

„Nie chciałam widzieć swoich dzieci tylko przez kilka godzin dziennie. Dla mnie ma więcej sensu bycie blisko nich, gdy są małe.”

Gdy lekkość nie przyszła po raz trzeci

Choć jej pierwsze doświadczenia z macierzyństwem charakteryzowały się naturalną lekkością, znacznie się to zmieniło wraz z narodzinami jej trzeciego dziecka.

Dwa pierwsze porody były bez komplikacji. Miała silne zaufanie do swojego ciała, a wszystko przebiegało prawidłowo. Dlatego naturalnym kolejnym krokiem wydawał się wybór porodu domowego za trzecim razem.

Image 1

Ale poród nie przebiegł zgodnie z planem.

Sytuacja się skomplikowała, a jej córka przez pewien czas była w bardzo złym stanie. Zamiast spokojnego, bezpiecznego doświadczenia, które sobie wyobrażała, nagle znalazła się w czymś zupełnie innym – naznaczonym niepewnością i strachem.

Czas po porodzie również nie był taki, jak go znała.

Karmienie piersią nie działało od początku. Tam, gdzie wcześniej bez wysiłku poruszała się w macierzyństwie, teraz została skonfrontowana z rzeczywistością, która wymagała od niej czegoś innego. Więcej zostawała w domu. Więcej wątpiła. Więcej uwagi poświęcała wszystkiemu, co mogło pójść źle.

„Nie mogłam rozpoznać siebie. Nagle to już nie było coś, co po prostu działało”.

Image 2

Jednocześnie miała w domu dwoje małych dzieci, które wciąż jej potrzebowały. Przejście z dwójki na trójkę nie było płynnym procesem, o którym wielu mówi – ale okresem, w którym wszystko wymagało więcej. Więcej energii. Więcej cierpliwości. Więcej od niej.

To był punkt zwrotny.

Nie dlatego, że zmieniło to jej wartości – ale dlatego, że poszerzyło jej rozumienie tego, czym macierzyństwo również może być. Nie tylko łatwe i intuicyjne, ale także wrażliwe, nieprzewidywalne i wymagające.

Doświadczenie, które dziś wykorzystuje w swojej pracy, gdy spotyka kobiety, które przechodzą przez to samo.

<p>Macierzyństwo to nie urlop od życia</p>

Macierzyństwo to nie urlop od życia

Jedną z rzeczy, na którą Frederikke najsilniej nalega, jest sposób, w jaki mówimy o macierzyństwie i urlopie macierzyńskim.

Dla niej nie ma sensu postrzegać tego jako przerwy od „prawdziwej” pracy. Wręcz przeciwnie.

„Siedzisz tam 20 godzin na dobę. Kiedy to nie działa, to po prostu non stop. To praca na pełny etat”.

Mimo to urlop macierzyński często sprowadzany jest do czegoś tymczasowego. Czegoś, co trzeba przetrwać.

Ona kwestionuje tę narrację.

Nie przez romantyzowanie – ale przez naleganie na to, że ma to wartość samą w sobie.

„Myślę, że błędne jest postrzeganie urlopu macierzyńskiego jako deficytowego przedsięwzięcia. Przyczyniasz się do czegoś, co jest znacznie ważniejsze, niż się mu przypisuje”.

Image 1

Inne tempo – nie inne życie

To, co Frederikke tak naprawdę kwestionuje, to nie tylko struktura życia rodzinnego – ale także jego tempo. Idea, że wszystko musi iść do przodu, być optymalizowane i w pełni wykorzystywane.

Dla niej ma sens to, że życie w pewnych okresach zwalnia. Że istnieją fazy, w których coś może dominować, bez konieczności uzasadniania tego.

„W porządku jest, że życie na początku toczy się trochę wolno. To jest to, czego teraz potrzebujesz”.

To nie jest sprzeciw wobec rozwoju.

Ale akceptacja tego, że nie wszystko musi dziać się naraz.

Image 2
<p>Marzenie o czwartym dziecku – być może</p>

Marzenie o czwartym dziecku – być może

W środku spokoju, który stworzyła, wciąż żyje ruch. Myśl o czwartym dziecku jest obecna. Nie jako plan, ale jako uczucie.

„Cała ja pragnę ponownie zajść w ciążę. Ale jednocześnie jest teraz spokój, którego trudno mi się pozbyć.”

Po raz pierwszy minęło więcej czasu między dziećmi. Codzienność funkcjonuje. Jest nadmiar energii. I właśnie dlatego nie jest to decyzja podejmowana lekko. Zawiera zarówno pragnienie czegoś więcej – jak i chęć zachowania tego, co już jest.

Być może właśnie w tym miejscu jej podejście do macierzyństwa staje się najbardziej wyraźne.

Nie jako przerwa od życia – ale jako jego centralna część.

Miejsce, gdzie ambicje i obecność nie wykluczają się nawzajem, ale mogą istnieć obok siebie.

Gdzie można być studentką i matką. Dążyć do czegoś – nie rezygnując z tego, co już jest ważne.

Przeczytaj również

JULIE ZANGENBERG

JULIE ZANGENBERG

Macierzyństwo i kariera. Szczera opowieść o znalezieniu równowagi i pielęgnowaniu intymnych chwil.

Czytaj więcej

11 września 2025
THARSINY THANENDRAN

THARSINY THANENDRAN

„Chcę znowu czuć się sobą we własnym ciele”. Myśli o tożsamości i macierzyństwie.

Czytaj więcej

26 marca 2026
TANJA LARGRÉ

TANJA LARGRÉ

Macierzyństwo, spokój i twórcza moc. O odnajdywaniu własnego rytmu i wzrastaniu w życiu poprzez zaufanie.

Czytaj więcej

13 listopada 2025