Mom Diary

SOFIE MARIA

Gdy jeden stał się trzema. Ekscytująca rozmowa o szalonym życiu z trojaczkami i sztuce odnajdywania spokoju w chaosie.

Ogromne uczucie bycia matką może sprawić, że poczujesz się, jakbyś została wrzucona w burzę miłości, łez i nieprzewidywalnych rutyn. Dla Sofie Marii jej macierzyństwo rozpoczęło się szokiem - trzema uderzeniami serca na ekranie, sześć tygodni po stracie. Teraz szczerze opowiada o tym, jak pogodzić cały chaos, miłość i sztukę pamiętania o sobie, nawet gdy wszystko kręci się wokół maluchów.

16 października 2025

SOFIE MARIA

SOFIE MARIA

Gdy jeden stał się trzema. Ekscytująca rozmowa o szalonym życiu z trojaczkami i sztuce odnajdywania spokoju w chaosie.

16 października 2025

W wieku 18 lat Sofie Maria została zauważona na ulicy przez agenta modelek – i nagle znalazła się w zupełnie innym świetle. Kolejne lata przyniosły międzynarodowe konkursy piękności, tygodnie mody i kontrakt w Indiach.

Jednak za blaskiem kryło się pragnienie czegoś bardziej przyziemnego. Wróciła do Danii, ukończyła studia magisterskie z zarządzania przedsiębiorstwem i odnalazła swoją drogę w dziedzinie przestępczości gospodarczej – pracy, w której pomaga chronić ludzi przed oszustwami i niesprawiedliwością finansową. Dziś stara się znaleźć równowagę między pieluchami dla niemowląt a własną tożsamością.

<p>Kiedy nadzieja powróciła</p>

Kiedy nadzieja powróciła

W 2023 roku Sofie Maria i jej chłopak Rasmus spodziewali się swojego pierwszego dziecka. Byli szczęśliwi. Ale w 11 tygodniu stało się to, czego boją się wszystkie ciężarne kobiety. Sofie Maria czuła, że coś jest nie tak, a krótko potem para dowiedziała się, że serce przestało bić.

Ciężki smutek zagościł w ich ciałach, ale zaledwie sześć tygodni później Sofie poczuła, że coś się zmieniło. Nudności. Zmęczenie. Ciężar. A kiedy ponownie leżała na kozetce podczas badania USG, poczuła rękę Rasmusa w swojej. Tym razem z ekranu dobiegały trzy małe bicia serca.

„To było dla mnie całkowite zaskoczenie… widzieli, że są trzy bicia serca. Po prostu siedzieliśmy tam i myśleliśmy: wow. Nie jestem najszczuplejszą kobietą i pomyślałam sobie – jak troje dzieci zmieści się w moim ciele?”

Odważyć się mieć nadzieję – pośród strachu

Po szoku nadeszła rzeczywistość. Podróż Sofie Marii do macierzyństwa naznaczona była rozmowami z lekarzami, statystykami i niekończącymi się obawami. Powiedziano jej, że wiele osób nie zabiera do domu wszystkich trojga dzieci.

„Wciąż opłakiwałam poprzednią stratę, więc bałam się. Każdego dnia. Chciałam tylko przewinąć czas do przodu i zobaczyć, że wszystko będzie dobrze.”

Opisuje pierwsze miesiące jako próżnię – miejsce między nadzieją a strachem. Była fizycznie wyczerpana, ale psychicznie przeciążona. W środku całej tej niepewności znalazła jeden stały punkt odniesienia:

„Miałam tylko jeden cel – żeby przeżyły. To stało się moją mantrą. Mówiłam to sobie każdego dnia.”

<p>Tygodnie, które stały w miejscu</p>

Tygodnie, które stały w miejscu

W 29. tygodniu ciąży Sofie Maria została przyjęta do szpitala Rigshospitalet. Jedno z dzieci, Helios, nie rozwijało się prawidłowo – nie otrzymywał wystarczającej ilości składników odżywczych. Od tego momentu wszystko kręciło się wokół monitorowania, wykresów z badań USG i bicia serca. Dni zlewały się w jedno, wypełnione ciągłym piszczeniem aparatu pomiarowego i głosem położnej.

„Chodziłam na kontrolę o 9, 15 i 21 każdego dnia. Mieszkałam w hotelu dla pacjentów, otoczona rodzinami z poważnie chorymi
dziećmi. Nie czułam się chora – ale się bałam” – mówi Sofie Maria.

Pamięta zapach spirytusu i kawy, szare korytarze i płacz innych dzieci dobiegający zza ścian. A w środku tego wszystkiego gorąco pragnęła, by wszystkie trzy małe serca jej dzieci nadal biły.

„Nie mogłam nic kontrolować. Chodziło o oddychanie i przeżywanie każdego dnia po kolei”.

<p>Gdy troje zamieniło się w pięcioro – długo wyczekiwany poród</p>

Gdy troje zamieniło się w pięcioro – długo wyczekiwany poród

W 32. tygodniu tętno Heliosa zaczęło spadać. Lekarze spokojnie wyjaśnili, że jeśli tętno spadnie poniżej 70 uderzeń trzy razy na godzinę, będzie musiał zostać wypisany. „Wtedy wiedziałam, że to już czas” – opowiada.

Narodziny stały się punktem zwrotnym. Pokój wypełniony głosami, światłem i szybko pracującymi rękami – ale w Sofie Marii panowała cisza. „Byłam tak skoncentrowana na tym, żeby tylko przeżyli, że nie rozumiałam, co czekało potem”.

Teraz Sofie Maria mogła nazywać się matką trojga dzieci, i jaka to była ulga. Dwie dziewczynki były dość małe i potrzebowały pomocy maszyn do oddychania. Podczas gdy Helios, który walczył najbardziej, okazał się najsilniejszy.
„To było tak, jakby jego ciało już się przygotowało. On najlepiej utrzymywał ciepło i najlepiej się dotleniał. To było tak, jakby przeszedł w tryb przetrwania” – mówi Sofie Maria dumnie, ze łzami w oczach.

Dni po porodzie zlewały się w jedno, a rytm oddziału neonatologicznego przejmowały sygnały z aparatury i dźwięk napełnianych butelek.

„Spędziłyśmy na sali 30 dni. Było bardzo gorące lato. Pierwszy raz wyszłam na zewnątrz po sześciu dniach, bo miła pielęgniarka nalegała, żebym wyszła” – opowiada i kontynuuje: „Pielęgniarka pomogła mi wyjść na podwórko, a kiedy wyszłam na słońce, po prostu zaczęłam płakać. To było tak, jakby świat nagle znów stał się prawdziwy”.

Sofie Maria stała tam – zmęczona, wstrząśnięta i z sercem pełnym zarówno strachu, jak i wdzięczności. Trójka malutkich dzieci walczyła o życie w środku, podczas gdy ona próbowała sobie przypomnieć, jak to jest swobodnie oddychać. „Byłam matką trójki dzieci, ale byłam też bezbronna. Ważyły mniej niż 1500 gramów. Każdy dzień był nową nadzieją”.

Dla Sofie Marii te tygodnie stały się symbolem wszystkiego, czym macierzyństwo może być naraz: troski, kruchości, miłości i przetrwania oraz znajdowania siły w całej tej bezbronności.

Nowa codzienność – prowadzenie małej fabryki miłości i chaosu

Kiedy Sofie Maria i Rasmus w końcu wrócili do domu ze szpitala, rozpoczął się nowy rozdział i nowy rodzaj chaosu – taki, w którym miłość i wyczerpanie idą w parze. Opisuje to ze śmiechem jako „prowadzenie małej fabryki”.

Wszystko odbywało się według harmonogramu: karmienie, mycie, pocieszanie, zaczynanie od nowa. Godziny zlewały się w jedno w zapachu mleka matki, balsamu dla niemowląt i
świeżo wypranych ubrań. Na stoliku kawowym stały zimne filiżanki kawy, a wszystko kręciło się wokół rytmu – kto spał, kto płakał, kto potrzebował pomocy, uścisku lub czystej pieluchy.

Nawet miłość musiała znaleźć nowe formy.
„Rasmus i ja bardzo się kochamy, ale ten okres był dla nas trudny. Nie mieliśmy żadnych przerw. Ale cały czas staraliśmy się dać sobie trochę przestrzeni – choćby godzinę, aby móc odetchnąć”, opowiada Sofie Maria.

Spotyka się również z wieloma komentarzami z otoczenia, które nie zawsze rozumieją, ile wysiłku wymaga wychowanie trojga dzieci naraz – „Możesz po prostu spakować smoczki wieczorem” – ale nie, nie mam tych pięciu minut. Jeśli rozumiesz moją sytuację, rozumiesz, że nie ma
wolnej chwili nigdzie”. Uśmiecha się, „Staram się przebrnąć przez chaos śpiewając. Niektóre dni są chaotyczne – ale jakoś idzie”.

Nie wierzy w perfekcję. Wierzy w obecność – nawet gdy wszystko jest w bałaganie.

<p>Odnaleźć siebie na nowo – w środku bańki macierzyńskiej</p>

Odnaleźć siebie na nowo – w środku bańki macierzyńskiej

Chociaż rola matki pochłania ją całkowicie, Sofie Maria ma jasne spojrzenie na to, jak ważne jest, by pamiętać o sobie. Nazywa to swoimi małymi kieszonkami wolności – chwilami, w których czuje, kim jest, poza byciem matką.

„Muszę sobie przypominać, że nie jestem tylko matką. Jestem też Sofie. Muszę robić coś, co jest moje – inaczej utonę w logistyce. Czy to tylko spacer, czy zrobienie zdrowej sałatki.”

Uśmiecha się, mówiąc o równowadze między macierzyństwem, byciem partnerką, miłością i swoją tożsamością.

„Jeśli wcześniej kochałaś słuchać Mariah Carey, nie słuchaj teraz tylko Ramasjang. Musisz trzymać się czegoś, co jest twoje. Brzmi to banalnie, ale znaczy wszystko.”

Teraz, gdy dzieci chodzą do żłobka, po raz pierwszy od dłuższego czasu czuje spokój. Oddech, który sięga głęboko do brzucha. Opisuje to jako czas na wyleczenie ran. Czas na zastanowienie się, kim się stała – i co ją czeka.

„Nie wiem jeszcze, jaki będzie następny krok” mówi i kontynuuje, „Teraz po prostu próbuję oddychać. I odnaleźć siebie na nowo. Nie wolno całkowicie rezygnować z siebie. Wtedy traci się radość. Jeśli dbasz o siebie, stajesz się lepszym rodzicem.”

Do Ciebie, kto jest w środku tego – lub dopiero ma to zrobić

Kiedy Sofie Maria patrzy wstecz na swoją podróż, jest jedna rada, którą dałaby innym matkom – lub tym, którzy stoją u progu macierzyństwa:

„Zaufaj swojej intuicji i trzymaj się tego, co sprawiało ci radość, zanim zostałaś matką. Możesz być fantastyczną matką, nawet jeśli nie robisz wszystkiego zgodnie z książką”.

Wierzy, że jako matki musimy lepiej radzić sobie z oczekiwaniami – zarówno tymi, które sobie stawiamy, jak i tymi, które napotykamy z zewnątrz. Bycie matką nie polega na kontrolowaniu wszystkiego, ale na byciu obecnym, gdy to się liczy.

A z błyskiem w oku dodaje: „Nie remontuj kuchni z noworodkami – nawet jeśli wymaga tego!”, i zaczyna się śmiać.

Cicha kropka – pośród chaosu i miłości
Kiedy Sofie Maria patrzy wstecz, nie pamięta tylko trudnych nocy czy wielu butelek. Pamięta chwile pomiędzy nimi. Małe rączki, które chwytają jej dłonie. Pierwszy śmiech. Słońce na skórze po sześciu dniach spędzonych w domu.

Jej historia to przypomnienie, że macierzyństwo nie polega na robieniu wszystkiego dobrze – ale na ciągłym wsłuchiwaniu się w siebie.

Na odnajdywaniu siebie w niedoskonałości. Na oddychaniu.
Na kochaniu, nawet gdy jest się zmęczonym do szpiku kości.

Bo jak sama mówi z lekkim uśmiechem:
„Mam dni, kiedy myślę: to niemożliwe. Ale potem patrzę na nich – trzy małe osobowości, całkowicie swoje własne – i wtedy wiem, że zrobiłabym to wszystko jeszcze raz”.

Przeczytaj również

JULIE ZANGENBERG

JULIE ZANGENBERG

Macierzyństwo i kariera. Szczera opowieść o znalezieniu równowagi i pielęgnowaniu intymnych chwil.

Czytaj więcej

11 września 2025
TANJA LARGRÉ

TANJA LARGRÉ

Macierzyństwo, spokój i twórcza moc. O odnajdywaniu własnego rytmu i wzrastaniu w życiu poprzez zaufanie.

Czytaj więcej

13 listopada 2025
MIA GROTH

MIA GROTH

Między życiem, stratą i miłością. Opowieść o odpuszczeniu i powolnym powrocie do domu.

Czytaj więcej

16 grudnia 2025